ฉันมักจะลืมว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่
หรือหาของที่อยู่ใกล้ๆไม่เจอจนโดนด่าว่าตาถั่ว
ในวัยเด็ก ฉันมักโดนต่อว่าว่าเหตุใดฉันจึงไม่อาจจำบทเรียนได้
ตอนมัธยม ฉันเคยโดนแม่ต่อว่าว่าทำไมเวลามีงานกลุ่มถึงไม่ยอมไปหากลุ่มเอง เพราะฉันกลัวเพื่อนในห้อง
ตอนมัธยม ฉันเสียใจเมื่อเห็นกลุ่มรุ่นพี่กำลังรังแกงู
ฉันไม่อาจจำชื่อเพื่อนในสมัยมัธยมหมดได้
ตอนมัธยม ฉันไม่สนใจเรื่องที่คนขโมยพวกเครื่องเขียนฉันไป เพราะยิ่งไปโมโหพวกนี้ มันก็ได้ใจ
ตอนมัธยม เมื่อฉันทำอะไรผิดฉันมักจะโดนหัวเราะเยาะแม้แต่เด็กคนอื่นๆที่อยู่คนละห้องก็ตาม
ตอนมัธยม ฉันเคยโกรธตนเองจนเอาศีรษะโขกกับกำแพง แล้วทุบท้องน้อยตนเอง
ตอนมัธยม เพื่อนๆเห็นฉันวาดรูปแล้วเรียกฉันว่าโรคจิต เมื่อฉันกลับบ้านฉันจึงร้องไห้
ตอนมัธยม ฉันเกลียดการอ่านหนังสือสอบ จะอ่านกี่เล่มเท่าไหร่ๆ ความรู้ก็ไม่เคยเข้าหัว
ตอนมัธยม พี่สาวต่อว่าฉันว่าเหตุใดฉันจึงไม่คบกับเพื่อน
ตอนประถม ฉันจำคำศัพท์ว่า "แฮมเบอร์เกอร์" ไม่ได้
ตอนประถม ฉันไม่สามารถจำกิริยา 3 ช่องได้
ตอนประถม ฉันโดนครูตีทุกวันเพราะไม่เคยทำการบ้าน
ตอนประถม ฉันมักจะหยิบกิ่งไม้มาเล่นเพราะไม่มีอะไรเล่น
ตอนประถม ฉันชอบโดนเพื่อนเหยียบเท้า เธอจงใจเหยี่ยบ แต่ฉันก็ไม่สนใจ เพราะฉันไม่เคยสนใจใคร
ตอนประถม ฉันโดนเพื่อนต่อยที่ลิ้นปี่อย่างรุนแรง ด้วยเหตุผลเพราะฉันเล่นซ่อนหาแล้วแปะโป้งมัน
ตอนประถม ฉันโดนพ่อว่าเพราะฉันซื้อถ่านเป็นวันเกิดให้เขา (โดยไม่รู้ว่าถ่านนั้นมีไฟ) ...หนูจะไม่ซื้ออะไรให้แล้ว
ตอนอนุบาล ฉันไม่เคยได้เล่นของเล่น เพราะเพื่อนๆได้แย่งของเล่นไปหมด และฉันไม่อาจไปแย่งคนอื่นได้
ตอนอนุบาล ของเล่นที่ได้เล่นเพียงครั้งเดียวคือมีดปลอมกับแครอทปลอม
หั่นแครอทแค่ 2 ครั้งฉันก็โดนคนอื่นแย่งไปจากมือเสียแล้ว
ตอนอนุบาล ฉันจึงได้เพียงแค่เดินไปเดินมา เล่นกับจินตนาการ เพราะไม่มีที่ว่างให้ฉันเล่น
ตอนอนุบาล ฉันเคยโดนตะคอกด้วยความไม่เข้าใจของฉัน และไม่อาจเข้าใจคำว่า "ผิด" ของผู้ใหญ่ได้
ตอนอนุบาล ฉันเขียนเลข 1 ถึง 100 เป็นคนสุดท้ายของห้อง
ตอนอนุบาล ฉันดีใจมากที่ครั้งแรกฉันไม่ร้องไห้เมื่อฉันเลือดออก
ตอนอนุบาล ฉันไม่เคยเรียนรู้วิธีพับถุงเท้ามาก่อน เมื่อครูสั่งแล้วฉันทำไม่ได้ ฉันจึงได้นั่งเป็นคนสุดท้ายในห้อง
ตั้งแต่อนุบาลจนถึงประถมมีแต่คนรังเกียจฉัน
ตอนฉันเป็นทารก แม่เล่าให้ฟังว่าตัวฉันเล็กมากเหมือนกับคลอดก่อนกำหนด (สามารถอุ้มหนีบรักแร้แขนเดียวได้)
เมื่อถึงวัยเติบโต ฉันเดินช้ากว่าเด็กคนอื่นๆ
และฉันเลิกดูดนมขวดตอนประถมสี่
-------------------------------------------------------------------------------------
ฉันร้องไห้ว่าเหตุใดสมองของฉันถึงได้ช้าเพียงนี้
ฉันเคยคิดว่าฉันโง่ถึงเพียงนี้แล้วฉันเกิดมาเพื่ออะไร
เพราะฉันโง่เกินกว่าที่จะมีประโยชน์ให้ใคร
และไม่อาจะทำให้ตนเองมีความฉลาดขึ้นได้
..................................
ณ ตอนนี้
ภาพคนที่เล็งปืนไปที่ลูกตาของตนและกำลังจะเหนี่ยวไก
...กำลังชัดขึ้นเรื่่อยๆ
------------------------------------------------------------------
.
.
.
.
.
..
.
.
.
.
..
.
.
.
.
.
.
.
--------------------------------------------------------------











