หมายเหตุ ส่วนเพิ่มเติมจะมี * มาร์คไว้ ส่วนเพิ่มเติมจะเป็นสีแดง

----------------------------------------------------------------------

วันศุกร์ที่ 20 มีนาคม

7.45 น.

วันนั้นเป็นวันที่วายุพรรู้สึกตื่นเต้นที่สุด

หัวใจเธอเต้นระรัวและหน้าซีด เธอไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มต้นทำความรู้จักกับใครก่อน และพรไม่มีความสร้างสรรค์ในการพูดมากนัก

เธอเตรียมกระดาษโพยไว้ด้วย แต่เธอตื่นเต้นจนแม้แต่อ่านลายมือตัวเองไม่ออก

การอัดบทสัมภาษณ์ พรมีเพียงแค่เครื่องเทปสมัยประถมเท่านั้น มันไม่ได้ถูกฟังมา 4 ปีได้แล้ว เทปนั้นเธอจำเป็นต้องเอาเทปเพลงที่ไม่ได้ฟังนานแล้วของตัวเธอเองมาเพื่ออัดทับบทสัมภาษณ์เพราะสมัยนี้ไม่มีเทปเปล่าขายแล้ว สาเหตุที่เธอไม่ซื้อ mp3 หรื่อเครื่องอัดที่ดีกว่านี้เพราะเธอคิดว่ามันยังใช่้ได้อยู่ และอาจจะใช้สัมภาษณ์เพียงแค่ครั้งเดียว

'ทำไมต้องไปสัมภาษณ์คนเดียวด้วย สัมภาษณ์แล้วจะได้อะไรกลับมา แล้วเราจะถามตอบรู้เรื่องไหม'

 พรรู้สึกเหมือนคลื่นไส้ แต่หากมัวชัดช้าตื่นเต้นอาจไม่ทันการ เพราะเธอคิดว่ายังไงก็แล้วแต่ต้องไปให้ทันเก้าโมงให้ได้

เธอดูเวลานาฬิกาแล้วรู้สึกสบายใจ

ตอนนี้ 7.45 น. ระยะเวลาไปคือ 1 ชั่วโมง จะถึงที่หมายประมาณ 8.45 น. เหลือเวลานั่งเล่นกินลม 15 นาที

วายุพรมองท้องฟ้า

เมฆกำลังครึ้มเรื่อยๆ

พ่อเธอเตรียมไปส่งเธอที่หน้าบ้านแล้ว

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

8.55 น.

ฝนเริ่มตกเมื่อ 15 นาทีที่แล้ว และยังไม่ยอมหยุด

 ที่จริงพรมาถึงที่โรงเรียนเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ช่วงเวลานั้นเธอเดินชมโรงเรียนโดยกางร่มที่เมื่อเช้าเกือบลืมหยิบ พรชอบเดินถือร่มกลางสายฝน เพราะเธอคิดว่ามันดูเหงาดี แล้วเหมือนฉากในภาพยนต์โรแมนติก

เธอเห็นศาลาริมทะเล พรคิดว่านั่นคงเป็นจุดชมฝนที่ดูงดงาม และจะไปนั่งที่นั่นจนกว่าจะ 9.00 น. ตรงเป๋ง

นั่งคนเดียวที่ศาลาตอนฝนตก คงดูเหงาดีใช่ย่อย

แต่เมื่อไปถึง เธอกลับรู้สึกผิดหวัง

มีคนนั่งก่อนเธอเสียแล้ว

ตอนนี้ ใจพรมี 2 ตัวเลือก

1.ไปที่อื่นซะ     2.จำในนั่งกับคนแปลกหน้า

พรตัดสินใจเลือกข้อแรก แต่ในใจเธอกับมีเสียงหนึ่งเรียก

'แล้วบทสัมภาษณ์ล่ะ'

เธอเกือบลืมเรื่องนี้ไปเกือบสนิท การสัมภาษณ์นั้นต้องมีนักเรียนสอง อาจารย์ และบุคลากรพิเศษ

คนนั้นอาจเป็นหนึ่งในนั้น

พรเปลี่ยนจากเลือกข้อหนึ่งเ็ป็นข้อสอง เธอเดินเข้าไปหาอย่างไม่มั่นใจ

เธอเห็นผู้ชายคนนั้น รูปร่างสูงทีเดียว หน้าตาดูหงุดหงิดเล็กน้อย มือพาดกับที่พิง พรจึงรู้สึกว่า นี่เราคิดถูกรึเปล่าที่เลือกข้อสอง...

ผู้ชายคนนั้นพึ่งมองเห็นเธอ รู้สึกไม่คุ้น จึงมั่นใจว่าเป็นเด็กใหม่แน่นอน

"เป็นนักเรียนที่มาสมัครใหม่ใช่ไหมครับ"

"...ค่ะ" พรรู้สึกแอบดีใจเล็กน้อยที่ฝ่ายนู้นเป็นฝ่ายทักก่อน

"เข้ามานั่งสิครับ ร่มน่ะกันฝนได้ไม่หมดทุกทิศหรอกนะ"

 พรนั่งฝังตรงข้าม พรเดาว่านี่คงใกล้ถึงเวลาสัมภาษณ์แล้ว 

จากคำพูดและลักษณะการวางตัวของชายคนนี้ พรรู้สึกว่าตัวเองจะเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่ง

"คือ..."

"อะไรครับ?"

"...เป็นครูหรอคะ"

"ครับ"

"หนูนึกว่าครูทำงานเป็นบุคลากรพิเศษซะอีก..."

------------------------------------------------------------------------- 

9.00 น.

พรมองนาฬิกาที่มือถือ มันเก้าโมงตรง นั่นหมายความว่าถึงเวลาสัมภาษณ์แล้ว

พรเขินเล็กน้อย แต่ก็รวบรวมความกล้า หยิบเครื่องอัดเทปออกมาจากกระเป๋า "ครูชื่ออะไรคะ"

"ครูชื่อ...หนูกดปุ่มอัดเสียงรึยัง?"

"อุ้ย! ลืมไปเลย" พรรีบกดปุ่มอัดเสียง ดูร้อนรน "เอาใหม่นะคะ....คุณครูชื่ออะไรคะ"

"ครูชื่ออนิวรรต วสุธาธารครับ"

 พรหยิบโพยออกมา ทำให้ดูเสียเวลาเล็กน้อย "เออ... คุณครูสอนวิชาอะไรคะ"

"แนะแนวครับ"

 "คุณครูเคยทำอาชีพอะไรก่อนมาเป็นครูคะ"

"เป็นนักจิตวิทยาครับ"

"แล้วทำไมถึงมาเป็นครูล่ะคะ"

 "พอดีอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศ มาทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่งานในโรงพยาบาลดูน่ะครับ..."

"...ค่ะ ขอขอบคุณที่ให้สัมภาษณ์นะคะ"

"ครับ ยินดีครับ" 

จู่ๆพรก็พึ่งมาเอะใจตัวเองว่าทำไมคิดโพยได้สั้นเพียงนี้

"เอ.... ปกติเวลาสัมภาษณ์เขาให้ถามกี่ข้อหรอคะ"

 "แล้วแต่แต่ละคนล่ะมังครับ"

พรรู้สึกอายที่คิดคำถามเพียงแค่ 4 ข้อ ที่จริงเธอกลัวเวลาเกินครึ่งชั่วโมงจึงคิดไปเพียงแค่นั้น พรจึงกล่าวขอบคุณอาจารย์และเดินไปหาผู้ให้สัมภาษณ์ต่อ

ตอนนี้ฝนตกเพียงแค่ปรอยๆแล้ว

--------------------------------------------------------------------------------------------

 9.05 น.

พรยังคงเดินหาคนที่พอจะเป็นผู้สัมภาษณ์ เธอเดินไปที่อาคารหกซึ่งใกล้กับศาลาริมทะเล และรู้สึกว่าที่นี่แทบไม่มีคนอยู่เลย

เธอเพียงแค่เห็นคนที่อยู่ในร้านถ่ายเอกสารเท่านั้น แต่ที่แปลกคือเขาสวมเน็คไท ดูไม่เหมาะกับร้านที่อยู่เอาเสียเลย

เอ.... คนซีร็อกซ์คือทำงานเป็นบุคลากรพิเศษรึเปล่านะ
เธอครุ่นคิดไม่ค่อยมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองรู้ แต่พรก็เดินเข้าไปหา

 คนซีร็อกซ์คนนั้นรูปร่างสูง หุ่นกำลังดี ผมรวบมัดไว้ข้างหลัง สวมแว่นสีชา แถมกำลังนั่งดูดนมกล่องด้วย เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

แต่พรก็ไม่มั่นใจ จึงคิดว่าไปถามเจ้าตัวเสียดีกว่า แต่ด้วยหตุใดไม่ทราบ ครั้งนี้เธอรู้สึกไม่อายที่จะเป็นฝ่ายพูดก่อน อาจเป็นดวงตาที่ดูอ่อนโยนของชายนักซีร็อกซ์ก็ได้

"เออ...ขอโทษคะที่ทำให้ตกใจคะ" พรเห็นท่าสะดุ้งของชายซีร็อกซ์แล้วรู้สึกตัวเองดันทำเรื่องเสียมารยาทไป

"อ่อ... ไม่เป็นไรครับ" ชายซีร็อกก้มดูพื้น นมกล่องตกพื้นแล้ว.... จากนั้นจึงมองนักเรียนพร "น้องมาซีร็อกซ์หรอ"

"เปล่าคะ คือ หนูอยากรู้ว่าพี่เป็นบุคลากรพิเศษรึเปล่า"

"ใช่ครับ ทำไมหรอ"

" คือ... หนูจะมาขอสัมภาษณ์คะ" พูดจบ พรหยิบโพยสำหรับบุคลากรพิเศษขึ้นมา

"อ่อ เด็กใหม่สินะ ว่ามาเลย"

"พี่ชื่ออะไรคะ... โอ๊ะ! หนูลืมเครื่องอัดเสียงอีกแล้ว" พรหยิบเครื่องอัดเทปขึ้นมา ชายถ่ายเอกสารตะลึงว่ายังมีคนมีเครื่องอัดเทปอยู่อีก "อีกครั้งนะคะ พี่ชื่ออะไรคะ"

"พี่ชื่อ แกล้วกล้า อนินตกาล ชื่อเล่นชื่อกล้าครับ"

"พี่อาุยุเท่าไหร่คะ"

"24 ครับ"

"เป็นคนถ่ายเอกสารทำงานอะำไรบ้างคะ" ที่จริงพรรู้เรื่องงานนี้ เพียงแต่เธอพยายามยืดเวลาเท่านั้น

 "ก็ ถ่ายเอกสาร เย็บเล่ม เย็บชีทให้อาจารย์ นานนานทีพี่จะทำงานแทนยามหลัก แต่บางทีพี่ก็คอยเป็นที่ปรึกษาให้คนอื่นนะ เพราะพี่จบมาด้านนี้ครับ"

 "มีความสามารถพิเศษไหมคะ"

"ก็มีนะ พี่เรียนคาราเต้ได้สายดำมา อ่อ! พี่เห็นเทียนในระยะ 10 เมตรด้วยนะ"

"...หา"

"พี่เห็นจริงๆ" กล้าหัวเราะนิดๆ "เออ แล้วนี่เราชื่ออะไรน่ะ"

"ชื่อพรคะ" เธอก้มดูโพย หมดข้อที่จะถามแล้ว "หมดแล้วคะ ขอขอบคุณที่ให้สัมภาษณ์นะคะ"

"เห้ย!! สั้นเกินไปแล้วครับ"

"ก็... หนูไม่รู้ว่าจะถามอะไรแล้วนินา อ่อ จริงสิ ทำไมพี่ใส่ชุดแบบนั้นละคะ"

"มันเรียบร้อยน่ะ แล้วมันเป็นชุดสุภาพด้วย" 

"...โอ้ ไม่นะ...." พรหนาซีดดูเครียด

"อะไรหรือครับ" 

"หนูลืมกดอัดเสียง.........ช่วยเริ่มใหม่อีกทีได้ไหมคะ.........."

"..................ยังดีที่น้องพรถามน้อยนะครับ..."

--------------------------------------------------------------------------

 9.20 น.

เธอสัมภาษณ์ช้าเพราะเธอต้องอัดบทสัมภาษณ์ 2 ครั้งนั่นเอง ครั้งแรกนั้นด้วยความลืม ครั้งที่สองเพราะเธอกดปุ่มไม่หนักพอ

พรรู้สึกแย่กับบทสัมภาษณ์ครั้งนี้มากเพราะเธอทำผิดพลาด ความมั่นใจของเธอจึงลดลง

เธอรู้สึกกระเป๋าเธอเบาขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้ใส่ใจอะไร

จู่ๆมีคนมาทักเธอโดยการสะกิดไหล่ 

เป็นเด็กผู้หญิง ผิวดูซีดเซียวเหมือนขาดเลือด  เปิดผมหน้าผากทำให้เห็นเส้นเลือดใต้ผิวหนังเล็กน้อย ถักเปียยาว พรรู้สึกอิจฉาความยาวของเส้นผมนิดๆ

"ของเธอใช่ไหม" เด็กผู้หญิงผิวซีดยื่นเครื่องอัดเทปให้ "เห็นเธอลืมไว้ที่ร้านถ่ายเอกสาร"

"...ใช่ ขอบใจนะ" พรหยิบเครื่องอัดเทปจากมือ จากนั้นเธอมองเด็กผู้หญิงผิวซีดราวกับว่ามีคำถามอยู่ในใจ

"อะไรหรอ" เด็กผู้หญิงผิวซีดถาม

"นี่เป็นรุ่นพี่ใช่ไหมคะ"

"ใช่จ้ะ*"

"....เออ เรื่องสัมภาษณ์"

"สัมภาษณ์?..."

"คือ.... ขอสัมภาษณ์หน่อยได้ไหมคะ"

"เอาสิ"

อีกครั้งที่วายุพรลนลานหาเครื่องอัดเทปในกระเป๋า แต่แล้วก็รู้สึกตัวว่าเธอถือมันอยู่ พรรู้สึกเซ็งตัวเอง

"อย่าลืมกดอัดเสียงล่ะ"

"ค่ะ....= =' ....จะสัมภาษณ์แล้วนะคะ" พรกดปุ่มอัดเสียง "ไม่ทราบว่าชื่อะไรคะ"

"เหมือนฝัน ปัณฑารีย์ ชื่อเล่นคือฟ้าจ๊ะ"

"พี่มีอะไรชอบเป็นพิเศษไหมคะ" พรรู้สึกว่าคำพูดแต่ละคำที่ออกจากปากรุ่นพี่ฟ้าดูเย็นยะเยือก

".....กุหลาบ แต่ต้องเป็นกุหลาบแห้ง ดาราย้อนยุคพี่ก็สนใจนะ "

"...งานอดิเรกล่ะคะ"

"ก็ดื่มชา วาดรูป อ่านหนังสือ ทำดอกไม้แห้ง ชมวิวก็ชอบนะ"

"พี่เรียนสายอะไรคะ"

"ศิลป์-ฝรั่งเศสจ๊ะ"

"....แหมเสียดายจัง"

"ทำไมหรอ"

"หนูเห็นพี่พูดถึงความชอบของพี่ ...หนูชักอยากใหพี่เป็นไอดอลหนูซะแล้ว"

"หรอ..."

"พี่มีอะไรจะพูดอีกไหมคะ" พรดูสนอกสนใจฟ้า

"ไ่ม่มีจ๊ะ"

"งั้น ขอจบการณ์สัมภาษณ์ครั้งนี้นะคะ" พรกดปุ่มอัดเสียง

"คำถามดูสั้นกระชับดีนะ"

พรดูเวลาที่มือถือ ตอนนี้ 9.25 นาที ยังเหลือเวลาอีกนานแสนนานกว่าจะถึงบ่าย 3

"ถ้าไม่มีอะไรพี่ไปละนะ"

"พี่ฟ้าจะไปไหนหรอคะ" หน้าแปลกที่ครั้งนี้พรจำชื่อคนได้แ่ม่นและดูมีความกล้าขึ้น

"ชมสภาพแวดล้อม... ดูตอนนี้สิ ฝนพึ่งหยุดตก แต่เมฆยังครึ้มอยู่ ดูงดงามไม่น้อย..."

ฟ้าเดินออกไป ดูคล้ายกับมาดามชุดดำกำลังชมวิวในสวนดอกไม้

 พรตะโกนคำว่า 'เท่โคตรๆ' ในจิตสำนึก...

----------------------------------------------------------------------------------

9.26 น.

เหลือคนสุดท้ายแล้ว

เหลืออึดใจเดียว พรก็จะได้กลับบ้าน ทำตารางชีวิตไปตามปกติ

ถึงแม้เธอจะไม่ค่อยชอบสังคมซักเท่าไหร่ แต่นี่เหลือเีพียงอึดใจเดียวเท่านั้น

พรจึงตัดสินใจว่า เจอนักเรียนรุ่นพี่คนไหนก่อนก็ต้องไปสัมภาษณ์ทันทีโดยไม่เปลี่ยนคนเพราะไม่อยากเสียเวลา (แม้เวลามันจะแค่ 9.26 น. ก็ตาม)

ในตอนนั้นเอง เธอเห็นเด็กผู้ชาย ตัวสูง ดูเหมือนเด็กเรียน

และหล่อมาก.......

เด็กชายคนนั้นหันมาเห็นเธอ เขาเห็นพรทำหน้าดูผะอืดผะอม

ตอนนั้น พรรู้สึกรังเกียจใบหน้านั้นและอยากจะเดินหนีไปให้ไกลๆ  แต่อย่างไรก็ตาม สัมภาษณ์เลยเสียดีกว่า เพราะเธอคิดว่าไม่ควรไปเสียเวลาเรื่องใบหน้า

ดูลวงโลกชะมัด
พรคิด....

"เป็นรุ่นพี่รึเปล่าคะ"

"ใช่ ทำไมหรอ" เด็กชายดูไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมพรถึงทำหน้าตาดูไม่ค่อยพอใจ

"ขอสัมภาษณ์หน่อยได้ไหมคะ" เธอภาวนาว่าขอให้เขาตอบว่าเขามีธุระ

"ได้สิ เด็กใหม่สินะ"

วายุพรถอนหายใจ แล้วหยิบเครื่องอัดเทปแล้วกดปุ่ม

"พี่ชื่ออะไรคะ"

"ชื่อรวิระ วิญญรักษา ชื่อเล่นชื่อธูป"

"ธ....ธูป?"

"ชื่อนั้นนั่นแหล่ะ"

"อ่ะคะ คำถามต่อไป มีอะไรชอบเป็นพิเศษไหมคะ"

"แผ่เมตตา"

พรตะลึง "เพราะอะไรเหรอคะ" 

"แม่กับน้องสาวชอบ"

พรคิดผิดคาดจากใบหน้าของธูปมาก เธอคิดว่าคนหน้าตาดีคือพวกเห็นแก่ตัว เอาเปรียบ และขายใบหน้าตัวเอง
การแผ่เมตตานั้นเป็นบุญอย่างหนึ่ง พรจึงรู้สึกสนใจธูปขึ้นมาบ้างแล้ว

"งานอดิเรกทำอะไรคะ"

"อ่านไบเบิ้ลสลับกับพระไตรปิฎก"

พรไม่ได้ตอบ แต่เธอรู้สึกดีที่ว่ายังมีคนที่ชอบแผ่เมตตาอยู่

"ขอบคุณที่ให้สัมภาษณ์คะ รู้สึกดีจริงๆที่คุยกับพี่"

"ไม่เป็นไร" 

พรปิดเครื่องอัดเทป 

งานนี้เร็วกว่าที่คิดแฮะ
เธอคิด (ที่จริงเพราะเธอเขียนคำถามน้อย)

ได้รุ่นพี่ที่น่าสนใจสองคน จะคุยกันรู้เรื่องไหมนะ......

-----------------------------------------------------------------------------------

  10.30 น.

พรกลับมาบ้านอย่างปลอดภัย รู้สึกสบายใจที่การสัมภาษณ์นั้นจบลงแล้ว แต่แล้วพรก็ลองเอาเทปที่อัดไปเปิดฟัง

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ที่วาดๆเอาเพราะพยายามหลีกเลี่ยงคำผิด แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยหลีกเลี่ยนได้ซักเท่าไหร่ =_='

 คาดว่าเราคงมีคำผิดเยอะ TwT' และอาจจะไม่เมคเซนส์อะไรมาก

ส่วนเรื่องส่งเทปไม่รู้ว่าส่งวันหน้าหรือส่งภายในวันนี้ หากมีอะไรให้แก้ไขเราจะพยายามแก้ไขให้ด้วยจี๋เลยคะ =w='

ว่าแต่ เทปยืดจะส่งได้ไหมเนียะ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

- คือพอดีเรื่องที่พรไม่ชอบคนหล่อมีอธิบายในข้อมูลสมัคร A คะ พอดีทำเพิ่มเพื่อความเข้าใจของคุณแม่ธูป ใครมีปัญหาถามอีกได้นะคะ เพราะทางนี้ก็คิดว่าข้อมูลอาจจะขาดไปเยอะ

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

เรื่องที่เราเอา Comment บางส่วนออกเพราะมันมีเรื่องส้มพลาดจริงๆคะ เพราะเนื่องจากตอนแรกๆนึกว่าเอานักเรียนใหม่มาเขียน (มันคือความผิดพลาดของเราเองที่ไม่มีความรอบคอบในการอ่านกฏต่างๆ) เนื่องจากทั้งอาย-กลัว ผอ. เลยทำการลบโดยที่ไม่ได้บอกกล่าว ขออภัยทุกคนที่คอมเมนท์ก่อนหน้านี้ด้วยนะคะ

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 ได้ทำการแก้ไขส่วนครูเคนแล้วนะคะ ทั้งนี้เพราะที่จริงไม่ได้เลื่อน Scroll Bar ลงมาอ่านคะ (พวกข้อมูลต่างๆที่เรานึกว่าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องและไม่ได้อ่านเลยแม้แต่น้อยเพราะตอนนั้นยังงงๆ ) ขออภัยอย่่างสูงด้วยนะคะ (รู้สึกตัวเองกำลังจะเป็นแบบน้องพรแล้ว...)