เมื่อถึงเวลาที่ต้องย้ายโรงเรียนไปเป็นชั้นประถม เมรุต้องย้ายบ้านไปกรุงเทพฯเพราะโรงเรียนที่นั่นดีกว่า ส่วนกริดขอร้องให้พ่อแม่ย้ายบ้านตามเมรุบ้างแต่พ่อแม่ไม่ยินยอม วันรุ่งขึ้นเมรุขึ้นรถบรรทุกเพื่อย้ายไปกรุงเทพฯ เมื่อรถสตาร์ท เมรุก็ได้ยินเสียงแหลมๆของเด็กผู้ชายร้องเรียกเมรุซึ่งเป็นเสียงของกริดที่วิ่งตามรถบรรทุกของพ่อเมรุ เขาวิ่งสุดความสามารถของเด็ก 6 ขวบแต่สุดท้ายเขาก็วิ่งหกล้มหัวคะมำจนจมูกเขาแทบบี้ติดถนน

แสงตะวันส่องลงมาที่ลานหญ้า แสงสะท้อนที่กระทบกับหญ้าราวกับว่าถูกโรยผงทองลงบนพื้น เมฆที่ลอยบนฟ้าเหมือนกับนกสีขาวขนปุยกำลังบินเล่นอยู่บนแผ่นกระดาษสีฟ้า แสงแดดอุ่นๆที่กระทบมาที่ผิวของเมรุทำให้รู้สึกอบอุ่น เธอยืนอยู่หน้าบ้านร้างเก่าๆที่ทำมาจากไม้เริ่มผุและหักเพราะผ่านแดดและฝนมาเป็นเวลาหลายปี เธอก้มตัวแล้วคลานเข้าไปข้างในประตู มันใหญ่กว่าตัวเมรุนิดหน่อย มากพอที่จะให้เธอแทรกตัวเข้าไปได้ เมรุรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอเข้าไปข้างใน มันเป็นช่องแคบๆทำด้วยไม้แบบตัวบ้าน กลิ่นอับของกลิ่นฉี่หนูเริ่มอบอวลขึ้นเรื่อยๆเมื่อเธอเริ่มคลานเข้าไปลึกมากขึ้น เธอเข้าไปถึงในห้องหนึ่ง มีแสงส่องลอดลงมาจากหลังคาเนื่องจากไม้บนหลังคาผุ แต่ก็ไม่ทำให้ห้องนั้นสว่างขึ้นเลยเพราะมันมืดมาก เมื่อรูม่านตาเธอเริ่มปรับสภาพให้ใหญ่ขึ้นเธอก็เริ่มเห็นรายระเอียดในห้อง ไม่มีเฟอร์นิเจอร์เลยซักชิ้น รอบตัวเธอเป็นแผ่นไม้หมดและผุฟัง เมรุได้กลิ่นเหม็นอับคลุ้งไปทั่วห้อง เมรุเดินดูสำรวจห้องทำให้เสียงไม้เก่าๆที่อยู่บนเท้าเธอดังเอี๊ยดอ๊าด เมรุรู้สึกไม้ที่เธอเหยียบมันบุ๋มลงไปแสดงว่าข้างล่างต้องเป็นห้องหรืออะไรซักอย่างแน่ เมื่อเธอเดินไปซักพักเธอเห็นเงาแปลกๆปรากฏมาให้เธอเห็น เงานั้นเริ่มเปลี่ยนรูปร่างจนเธอดูออกว่าเป็นรูปร่างคนยืนอยู่แล้วมองมาทางเธอ มันชี้ไปที่พื้นที่มีช่องโหว่

เมรุตื่นขึ้นจากฝัน รู้สึกเวียนศีรษะเล็กน้อย โอย ฝันบ้าอีกแล้วหรอเนียะ

เธอรีบลุกขึ้นเหมื่อเห็นนาฬิกาชี้เข็มสั้นที่เลขเจ็ดส่วนเข็มยาวชี้เลขสิบห้า วันนี้เธอมีสอบวันสุดท้ายและก็จะได้ปิดเทอมประมาณหนึ่งเดือน แล้วเธอก็จะได้ไปเชียงใหม่ไปพบคุณปู่กับคุณย่าและเพื่อนๆที่ไม่ได้เจอกัน 10 ปี หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวและกินข้าวแล้วเธอก็มาคิดทวนถึงฝันเมื่อคืน แปลกแฮะฝันมา 3-4 วันแล้ว เธอคิด และพยายามทวนว่าบ้านร้างที่เธอฝันมันคือที่ไหน เธอรู้สึกคุ้นมากกับความฝันโดยเฉพาะคนในฝันที่ชี้ไปที่พื้น

เวลาผ่านไป 10 ปี เมรุเติบโตขึ้นมาก เธอไว้ผมยาวแบบธรรมชาติโดยไม่ได้ดัดทรงอะไรเลย ตาเธอดูคมขึ้นมากกว่าตอนเด็กๆจนคนบางคนเคยทักเธอว่าเป็นลูกครั่งอินเดีย เธอเดินออกมาจากห้องสอบด้วยใบหน้าที่ดูยิ่มแย้ม อา ในที่สุดก็จะปิดเทอมแล้ว เธอรู้สึกโล่งอก หลังจากอ่านหนังสือสอบวิชาอังกฤษก่อนสอบมาแค่วันเดียว เธอเดินออกมาจากห้องสอบอย่างสบายใจแล้วเดินตรงไปหาเพื่อนๆที่กำลังคุยเรื่องวิชาอังกฤษที่ยากมากๆ บางคนก็ถอนหายใจเสียดาย บางคนก็ยิ้มแย้มเพราะทำได้หมดทุกข้อ

อา โล่งสักทีเนอะ ขนาดอ่านมาแล้วยังไม่รู้เรื่องเลย แต่ก็สอบไปแล้ว เมรุพูดกับเพื่อนสนิทที่ชื่อตะวันอย่างสบายใจเหมือนเรื่องร้ายๆได้ผ่านไปแล้ว

นี่หล่อน พึ่งมาอ่านตอนเช้า อย่าหวังว่าจะสอบผ่านเลย มองโลกในแง่ดีเกินไปแล้วย่ะ ตะวันสวนตอบ

เออ แล้วปิดเทอมนี้จะไปไหนกันน่ะ ตอนนี้นุ่นจองตั๋วไป แพ๊-รีสสส แล้วล่ะ นุ่น เพื่อนของเมรุกับตะวันทำเสียงแหยะๆแด๋ๆตามภาษาเพื่อนขี้เล่นประจำกลุ่ม

ยัยนุ่นอย่ามาตอแหล ต้องเดี๊ยนซิจะไป นิว ซี๊ ลั่นด์ พรุ่งนี้แหล่ะ ตะวันตอบกลับไปบ้าง ทำเอาเพื่อนอีก 2 คนขำกัน

ฉันจะไปเชียงใหม่แหละ เมรุตอบ

"โห จะกลับไปบ้านเกิดตัวเองหรอ นุ่นถาม

ใช่ ไม่ได้ไปหาคุณปู่กับคุณย่ามาเป็นปี คิดถึงจะแย่แล้ว ไว้ไปเดี๋ยวจะซื้อของฝากมานะ ตอบด้วยสีหน้าเศร้าๆแล้วดูกังวล ทำให้เพื่อนๆสงสัยว่าทำไมต้องทำสีหน้าแบบนั้น เพราะน่าจะดีใจที่ได้เห็นคุณปู่กับคุณย่า ทั้งสองคนเลยถามพร้อมกัน ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ

คือ ฉันฝันร้ายน่ะ น่ากลัวยังไงก็ไม่รู้ เมรุตอบ

เห! ฝันใบ้หวยป่าว นุ่นตอบแต่ก็โดนศอกของตะวันจิ้มเข้าเอว เพราะตะวันรู้สึก ว่าหน้าตาของเมรุดูจริงจังกับฝันมาก เธอฝันว่าไงหรอ ช่วยเล่ามาหน่อยสิ ตะวันถาม

คือ เมื่อ 2-3 วันก่อนฉันฝันติดกันเลยล่ะ ฉันฝันว่าเข้าไปในบ้านร้างๆที่สมัยเด็กฉันเคยเห็นบ่อย มันเป็นทางเข้าเล็กๆเหมือนโพรง พอฉันเข้าไปแล้วเจอห้องๆนึงขนาดประมาณห้องนอนฉัน แล้วเห็นเงาดำๆเอ.. ตอนแรกฉันก็มองไม่ออกนะ มันเหมือนกลุ่มควันที่รวมกลุ่มกันเหมือนคนยืนอยู่ แล้วมือก็ชี้ไปที่พื้น เมรุเล่า ใบหน้ารู้สึกหวั่นๆกับฝันร้าย

ฮ้า! สงสัยเพื่อนเรามีผีมาใบ้ว่าเลขหวยอยู่ใต้พื้น ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นุ่นเล่นมุขกะจะให้เพื่อนคลายเครียดแต่ก็โดนศอกของตะวันจิ้มเอวอีกแต่แรงกว่าเดิมเพราะตะวันรู้สึกว่าเพื่อนของเธอจะจริงจังกับฝันมาก

มะมันไม่ธรรมดานะ เมรุตอบ สีหน้าของเธอดูเคืองเพื่อนเล็กน้อยที่ไม่สนใจในสิ่งที่เธอพูด ในฝันมันเหมือนจริงมาก มันอึดอัด แล้ว.ผู้ชายคนนั้นดูคุ้นๆด้วย

ห๊า!!!! ไหนว่าเค้าเป็นหมอกควันไง แค่หมอกควันมันไม่หน้ามองเป็นหน้าตาคนได้หรอก นุ่นถามและเริ่มสนใจฝันของเมรุ

คือ วันแรก ฉันก็มองเห็นไม่ชัดหรอก แต่พอฝันหลายๆคืนหน้าตาเขาค่อยๆชัดขึ้น

อุแหม ถ้าคนนั้นหน้าตาหล่อล่ะก็.... นุ่นรีบหุบปากเมื่อเห็นตะวันกำลังเตรียมจะเอาศอกกระทุ้งเอวเธออีก ตะวันเลยพูดปลอบใจบ้าง ไม่ต้องเครียดหรอก แล้วเธอคิดว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันอะ

ไม่รู้สิ แต่เหมือนจะเคยเจอเมื่อนานมาแล้ว เมรุพูดแล้วทำหน้าตาคิดว่าคนที่เขาฝันถึงอยู่คือใคร

เอาน่าไม่ต้องคิดมาก ฉันว่าเขามาดีนะ ไม่งั้นคงมาบีบคอเธอตั้งแต่แรกแล้วล่ะ ตะวันพูดปลอบใจ เธอไม่ชอบเพื่อนเวลามีสีหน้าไม่ดีแบบนี้เพราะทำให้ตัวเธอวิตกไปด้วย

จากนั้นทั้งสามคนก็กลับบ้าน เพื่อนของเมรุทั้งสองคนแอบซุบซิบเรื่องฝันของเมรุเพราะพวกเขาชอบเรื่องเหนือธรรมชาติแต่ไม่อยากให้เมรุได้ยิน ส่วนเมรุก็กลับอีกทาง ในใจเธอกลัวเรื่องฝันเพราะชายในฝันเธอดูคุ้นหน้าคุ้นตามาก เธอรู้สึกขนลุกซู่ทุกครั้งที่นึกถึงฝันร้ายนั้น เธอพยายามคิดถึงเพื่อนๆที่ไม่ได้เจอตั้ง 10 ปี เธออยากรู้ว่าทุกๆคนจะจำเธอได้ไหม จะวางตัวกับเพื่อนเก่าได้ถูกรึเปล่า สบายดีกันไหม เธอภาวนาว่าปิดเทอมนี้จะเป็นการปิดเทอมที่ดีที่สุดของเธอเพราะไหนๆก็จะได้เจอเพื่อนเก่าแล้ว

บ้านของเมรุเป็นบ้าน 2 ชั้น ผนังทาทีขาวหลังคาสีแดง ประตูรั้วเป็นเหล็กซี่เล็กๆพอที่จะให้เห็นภายในตัวบ้านได้ ประตูหน้าบ้านเป็นเหล็กสีเทาที่เริ่มมีสนิมเกาะจนเหมือนถูกสีแดงแต้มไว้เป็นหย่อมๆด่างๆ เธอเปิดประตูบ้านแล้วเข้าไป แม่!! เย็นนี้มีอะไรกินเหรอ เมรุถามแม่แล้ววางกระเป๋าไว้บนโซฟารับแขก เพราะเธอจะไม่ต้องจัดกระเป๋าอีกนานจนกว่าจะเปิดเทอม ก็วันนี้ไม่ค่อยมีอะไร เอาไข่เจียวแล้วกันนะ แล้วเรียกว่าคุณแม่สิ!! ไม่ใช่แม่เฉยๆ เธอดุลูกสาวตามภาษาแม่ขี้บ่น เมรุทำหน้าเหมือนตอบรับแม่และขึ้นไปที่ห้องตัวเองเพื่อจะไปจัดของเพราะเธอต้องเดินทางไปเชียงใหม่ตั้งแต่พรุ่งนี้เช้า

ในห้องของเธอเป็นผนังสีขาวเหมือนตัวบ้าน ที่นอนเธออยู่ตรงกันข้ามกับประตู โต๊ะเขียนหนังสืออยู่แถวๆที่นอน มีโคมไฟอยู่ที่หัวโต๊ะที่เต็มไปด้วยหนังสือการ์ตูนรักหวานแหววหลายกอง เธอเปิดตู้เสื้อผ้าออกมาซึ่งข้างในเต็มไปด้วยชุดมากมายแต่กลับไม่มีแนวสายเดี่ยวหรือเกาะอกอย่างที่วัยรุ่นสมัยนี้นิยม เพราะเธอชอบเสื้อผ้าที่ไม่ฉูดฉาดและเย้ายวนมากและก็มีแต่เสื้อผ้าโทนแก่ อย่างสีน้ำตาล สีเขียวแก่ หรือสีเลือดหมู ถึงเมรุจะชอบอ่านการ์ตูนรักแต่แนวเสื้อผ้าที่เธอใส่ออกจะดูธรรมดาและจืดๆ เอจะใส่ตัวอะไรไปบ้างดีน่า ตัวนี้ก็โอเคแฮะ.ตัวนี้ก็ใช้ได้.. เธอเลือกเสื้อผ้าอย่างเพลิดเพลิน หยิบตัวนั้นไปตัวนี้ไป หลังจากเธอเก็บเสื้อผ้าเสร็จแล้วเธอจึงหันไปหยิบของใช้ที่จำเป็นเช่นแปรงสีฟัน หวี แชมพู ฯลฯ จนกระทั้งเธอเริ่มหันตัวไปที่ลิ้นชักแล้วเอาพวกดินสอกับสมุดเธอไปด้วยเพราะเธอหวังว่าจะเอาไปเขียนเป็นไดอารี่

เวลาหนึ่งทุ่มตรงทุกคนในบ้านกำลังรับประทานอาหารที่แม่ของเมรุทำขึ้น ถึงจะเป็นไข่เจียวธรรมดาๆแต่ก็อร่อยใช้ได้เลยทีเดียวเพราะแม่เมรุเคยเป็นกุ๊กร้านอาหารมาก่อน โต๊ะรับประทานอาหารนี้มีเมรุนั่งอยู่ข้างน้องชาย ส่วนด้านตรงข้ามมีพ่อซึ่งกำลังกินไข่เจียวราดด้วยพริก 4 ช้อนและแม่ซึ่งเธอกำลังจะตักข้าวเข้าปากเธอก็ทำตามองข้างบนเหมือนนึกเรื่องอะไรออก

เมฆ ลูกเตรียมของเก็บใส่กระเป๋าหรือยัง? แม่ถามเมฆซึ่งเป็นชื่อน้องชายของเมรุ เมฆตักข้าวเข้าปากและตอบแม่ อุบๆ แจบๆ ฮังฮับ(ยังครับ)

เออ รีบๆจัดก็แล้วกัน พรุ่งนี้ต้องออกไปตั้งแต่ตี 5 แล้วก็อย่าเคี้ยวอาหารตอนพูดสิ แม่เมรุตอบแล้วตักข้าวเข้าปาก

โห!! ทำไมมันเร็วจังอะคุณแม่ ผมนึกว่า 6 โมง ซะอีก ผมยิ่งตื่นสายอยู่นะ เมฆถามหลังจากกลืนข้าวที่อยู่ในปากแล้วเอื้อมมือไปหยิบน้ำปลาเพราะเขารู้สึกไข่เจียวที่แม่ทำมันจืดไปหน่อย

ดี จะได้หัดตื่นเช้าบ้าง เมรุพูดแหย่เมฆ เธอชอบแกล้งน้องชายเป็นประจำ

เออ เมรุจำเพื่อนๆเมื่อสมัยอยู่เชียงใหม่ได้มั้ย พ่อเมรุเริ่มพูดบ้างเมื่อกินอาหารไปครึ่งจานแล้ว

จำได้ค่ะ แต่เหมือนจำได้แค่ 4-5 คนได้แล้วล่ะ อยากเจอเร็วๆจัง เมรุพูดตอบพ่อแล้วนึกถึงเรื่องเพื่อนๆในสมัยก่อน ถ้าเขาเจอเราจะจำได้ไหมหนอ

หลังจากที่ทุกคนรับประทานอาหารจนเสร็จต่างคนต่างไปอาบน้ำแล้วไปทำกิจกรรมก่อนนอน คุณพ่อดูทีวี คุณแม่อ่านนิยาย เมฆเล่นเกมนินเทนโด้ดีเอส ส่วนเมรุเดินขึ้นชั้นบนไปห้องของตัวเองเพื่อไปอ่านนิยายรักที่เธอยังอ่านไม่จบ เธออ่านถึงช่วงที่นางเอกร้องไห้เพราะพระเอกเมินใส่จนถึงนางเอกเข้าใจสาเหตุที่พระเอกเมิน เมรุเริ่มรู้สึกเบลอและตาพร่า หัวเธอเริ่มค่อยๆก้มจนเกือบโขกโต๊ะ

ตุบ!!เสียงอะไรบางอย่างกระทบกันจนทำให้เมรุสะดุ้งตื่น เสียงนั้นดังมาจากหน้าต่างที่อยู่ติดกับโต๊ะซึ่งเสียงมาจากข้างหน้าเมรุนั่นเอง เธอคิดว่าคงเป็นเสียงกิ่งไม้กระทบกับกระจกหน้าต่างเพราะลม อะไรกัน นิเราอ่านจนหลับเลยเหรอเนียะ เธอคิดและพยายามจะอ่านต่อ แต่นิยายที่เธออ่านอยู่หายไป

เฮ้ย!!! หายไปได้ไงหรือว่าลมพัดแต่เราไม่ได้เปิดหน้าต่างไว้นิ.. แล้วเธอก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เธอสังเกตว่าห้องของเธอดูแปลกไป

ห้องของเธอจากเดิมที่ถูกสร้างมาจากอิฐกลายเป็นไม้ผุพังไปแล้ว หนังสือ ตู้ เตียง และอุปกรณ์เฟอร์นีเจอร์ต่างๆของเธอได้หายไปหมดนอกจากโต๊ะกับที่นั่งของเธอ มันกลายเป็นห้องโล่งๆที่ทำมาจากไม้เก่าๆผุพัง เธอรู้สึกสับสนว่าทำไมจู่ๆก็เกิดเรื่องแปลกๆแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นกับห้องของเธอ

แกร๊กๆเสียงพื้นไม้ผุฟังของห้องที่ตอนแรกเป็นแค่ไม้สักได้ดังขึ้นเหมือนมีคนทุบให้เป็นรู เมรุเห็นอะไรบางอย่างอยู่ในรูเหมือนมีอะไรซักอย่างเล็กๆอยู่ในนั้น เธอรู้สึกไม่กลัวสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเหมือนมีอะไรบางอย่างชักจูง เธอเดินเข้าไปดูใกล้ๆเพื่อให้เห็นชัดขึ้น

พี่ๆ ตื่นดิ

เมรุสะดุ้งตื่นขึ้นมาเห็นน้องชายของเธอมองมาที่หน้าของเมรุ มือของเธอจับแผ่นกระดาษนิยายที่เธออ่านค้างหน้า 58 อยู่ เธอหันหลังไปดูรอบๆห้องซึ่งทำมาจากอิฐที่ทาสีขาวพร้อมกับข้าวของของเธอ ไม่มีสิ่งของที่ทำมาจากไม้ผุพัง

พี่เห็นหนังสือการ์ตูนของผมมั้ย ในห้องผมไม่มีเลย น้องชายตัวเล็กถาม

เมรุรู้สึกอยากขอบคุณที่เมฆมาปลุกให้ตื่นจากฝันที่แสนจะพิลึกแต่เธอก็ได้แค่ตอบ ปฏิเสธว่าไม่เห็นหนังสือการ์ตูนของเขา

แทนที่จะอ่านนิยาย เธอเลยพยายามคิดเรื่องอื่นเพราะเธอไม่อยากเผลอหลับแล้วเจอฝันแปลกๆแบบนั้นอีก เธอเริ่มสังเกตว่าทุกครั้งที่เธอหลับมักจะเห็นมิติแปลกๆโผล่ขึ้นมา เธอเลยลงมาจากชั้นล่างไปที่ห้องรับแขกเพื่อไปดูหนังที่พ่อกับแม่นั่งดูอยู่ที่โซฟา เป็นหนังแอ็กชั่นซึ่งพระเอกวิ่งหลบกระสุนปืนที่ผู้ร้ายยิง พ่อดูเหมือนจะตั้งใจดูมากส่วนแม่ก็หลับไปแล้ว เธอเลยตัดสินใจดูกับพ่อแต่เรื่องฝันมันก็กลับหวนให้เธอคิดขึ้นมาอีกถึงขนาดเห็นปืนที่ผู้ร้ายถืออยู่เป็นไม้ผุพังที่มีกระสุนออกมา เธอเลยล้มตัวนอนข้างๆแม่ เธอพยายามหลับตานอนแต่ภาพหลุมที่เธอพบในฝันมันก็ปรากฏขึ้นมาในหัว เมรุพยายามคิดเรื่องอื่นแต่เรื่องฝันร้ายก็กลับเข้ามาในหัวของเธออีกจนเธอทนไม่ไหวจนต้องเล่าให้พ่อฟัง

พ่อว่าลูกต้องคิดถึงที่เชียงใหม่มากเกินไปแน่เลย พ่อเมรุพูดเสร็จแล้วก็หันไปดูหนังบู๊ต่อเหมือนไม่ได้สนใจในสิ่งที่เมรุพูด

ที่เชียงใหม่มีบ้านแบบนั้นด้วยหรอคะ เมรุสงสัย เธอพยายามคิดเหตุการณ์ในอดีตตั้งแต่เล่นชิงช้าครั้งแรกจนถึงตอนที่ขึ้นรถบรรทุก

ก็ ที่ๆกริดชอบไปซ่อนไง พอพ่อพูดจบ ก็หันไปดูหนังบู๊อีก

อ๋อ!! เธอเริ่มจำได้เล็กน้อย เธอนึกถึงเด็กผู้ชายตัวเล็กๆมีโหนกแก้มใหญ่ ตาลึก และไว้ทรงผมนักเรียน

ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ไม่ได้เจอกันนานเลย สงสัยลืมเรื่องลูกหมดแล้ว พอพ่อพูดจบก็หันไปดูทีวีต่ออีกเช่นเคย

เมรุเริ่มนึกถึงเด็กผู้ชายที่ชอบตามตื้อเธอแล้วขอภาวนาว่าจะเลิกตามตื้อแบบเมื่อก่อนอีก

ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ

ตี 4 ครึ่ง เธอตื่นขึ้นมาแล้วบิดขี้เกียจ มันช่างเป็นการนอนหลับที่วิเศษจริงเพราะเธอไม่ได้ฝันเรื่องน่ากลัวแบบหลายคืนที่ผ่านมาเลย ทำให้เธอรู้สึกเช้านี้เป็นเช้าที่สดชื้นมากๆ แต่เมรุก็ยังสงสัยอยู่นิดๆว่าทำไมจู่ๆก็ไม่ได้ฝันอีก หรือว่าเมื่อคืนที่เราอ่านหนังสือเรางีบหลับไปแล้วเลยไม่ได้ฝัน? เออ ช่างมันเถอะ เธอเลิกคิดแล้วรีบลงไปกินอาหารเช้าเพราะกลัวว่าจะไม่ทัน

เมื่อลงมาชั้นล่างแม่ของเธอกำลังหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อจะไปอาบน้ำ พ่อก็พึ่งจะเริ่มจัดกระเป๋า เมรุไม่เห็นน้องชายจึงคิดว่าตื่นสายเลยขึ้นไปปลุกน้องชาย เธอเดินไปที่ประตูที่แปะโปสเตอร์รูปการ์ตูนที่ใส่เสื้อนักมวยใส่นวม เมรุเคาะประตู

เมฆ จะนอนไปถึงไหน ตื่นได้แล้ว!!! เธอเคาะประตูหลายครั้งจนเมฆเปิดประตูออกมา หน้าตาเขาดูงัวเงียเพราะตื่นมาผิดเวลาซึ่งปกติเมฆจะตื่น 7 โมง เมรุจับมือเมฆเพราะกลัวว่าจะเดินงัวเงียจนตกบันไดแล้วพาไปอาบน้ำ เมื่อทุกคนเสร็จธุระกันหมดแล้วก็ขนของสัมภาระไว้กระโปรงรถแล้วออกเดินทาง

พ่อเมรุเริ่มใส่เทปเพลงลูกทุ่ง แม่เมรุเริ่มเอนหลังนอน เมฆหยิมพวกตุ๊กตาหุ่นรบออกมาจากกระเป๋าเล็กๆแล้วถือมันไปมาพร้อมทำเสียงประกอบ พรืนๆๆ ตามภาษาเด็ก ส่วนเมรุในใจอยากให้ตะวันกับนุ่นไปด้วยเพราะทั้ง 3 คนนี้เป็นเพื่อนที่เมรุสนิทที่สุด ถ้าหากไปด้วยคงสนุกกว่านี้ จากนั้นเธอก็เปลี่ยนความคิดไปเป็นเพื่อนที่เคยเล่นด้วยกันเมื่อ 10 ปีที่แล้ว แต่ความคิดนั้นทำให้กลับมาคิดเรื่องฝันนั้นอีก เธอนึกถึงรูที่ฝันเมื่อคืน นึกถึงผู้ชายที่ชี้นิ้วไปที่พื้น เธอเลยตัดสินใจโทรหาตะวันเล่นแทนเพราะเธอเบื่อเรื่องฝันที่เวลาเธอนึกถึงทีไรก็ทำให้ขนลุกทุกทีเมรุหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเริ่มโทรแบบสามสาย ทั้ง 3 สาวต่างเริ่มหาเรื่องคุยกันหลังจากการทักทายและคุยเรื่องจุกจิก จนกระทั้ง 3 ชั่วโมง ต่างคนต่างเริ่มไม่มีเรื่องคุย จนตะวันเสนอเรื่องคุยขึ้น

-----------------------------------------------

ขอขอบคุณเพื่อนๆที่ช่วยแก้คำให้

ทั้งชินนี่ พี่อัลลอย โดยเฉพาะคุณ Jelphyrที่ช่วยแนะนำในการเขียนที่ถูกต้อง

กรุณาติชมด้วยความจริงใจนะคะ ^^"

edit @ เพิ้มเติมส่วนที่ขาดหาย = ="